Reading is what we did a lot as well at our next destination, the monastery of Deir Mar Musa. An old, desolate place in the desert mountains restored by the personable Italian priest Paolo and his community. Not as quiet as hoped but still very interesting with a wide array of people and a long, spiritual mass every evening. I wanted to stay longer, one might even stay a few weeks, but the call of camel-races drew us to Palmyra.

The ancient old city here is marvelous – the races were a tad more boring, but still worth the experience. How the sun sets on the vast area of temples and colonnades is majestic. After two days I could’ve spend another one, but I’ll possibly return here and rent a scooter somehow. Even with all the tourist-minded commercialism here (virtually the only place in Syria to be hassled) , nobody seemed to have thought of this. And oh yeah, now seems a good time to mention that, when traveling to Syria it is a good thing to fix or forge a ISIC international student card, as entry-rates drop 150% with one.

Heading for Jordan I opted for just the must-sees in this Hashemite Kingdom. As it can be with tourist hot spots it was bad, but really bad. In my experience very few people were sincerely friendly, everybody was after my money and overcharged me for the silliest things and prices were high overall and sometimes ridiculous. But, in the defense of the people, I did only see the places that serve loads of numbers of buses of western tourists…

Besides Jerash the absolute highlight and a really stunning sight was Petra. Be sure to wander off and hike your way around. The mere color of the rock can be astounding and the numerous temples and graves will amaze you. I also did an expensive stop at the Dead Sea, something I had to experience and it was nice. My expectations of the Wadi Rum desert might have been a little bit to high, but I’m sure it is better if you have the time to hike. After a good swim in the Red Sea at Aqaba I took a flight home. Earlier than anticipated but I had personal, and happy reasons. Israel and diving at Sharm will have to wait.

Pictures of this trip upon request.

I entered from the north into the impoverished city of Tripoli. The Lebanese I encountered are very friendly although a tad more wacky as compared to their Syrian counterparts. The mountains around the Qadi’sha valley send a totally different image than the crowded, chaotic Trablous, the Arabic name for Tripoli. While the city is mainly Muslim and greatly infused with Palestinian refugees, the mountains resemble a pristine atmosphere of nature in an area almost solely made up of Maronites. A lot of the nice Christian homes here, are property of ex-pats who visit every year for a month of three in summer. I guess due to the millennia-long cultivation in this part of the golden crescent, the apples are phenomenally tasty! The hike up Mt Lebanon is strenous, but it was worth reaching this highest point of the country with sights to Tripoli and Tartous in Syria.

After a visit to the fabulous temples of Baalbek in an area under almost sole control of Hezbollah, we stopped over at a winery and found a mediocre bottle to consume that night in Beirut. But not before the spotting of a couple of real Druzes in the shouf-mountains. This secret sect being one of the many small factions in the country that mainly try not to wither in the turmoil of an edgy history. The capital is not as bad as the introduction makes it seem. In fact, the crappy housing is part of the fun and the chaos that constitutes Lebanon in it’s very core. Reading the Lebanese news nearly daily and the possibility of political assassination always lurching aroudn the corner it sometimes feels strange being here. But the military presence is normal, you don’t feel tension on the streets and as long as the locals act normal, why shouldn’t you.

So six nights on the roof it will be, as I take the Talal as my headquarters for the discovery of the south. Distances are not to big here, you know. The surface is roughly half of that of tiny Belgium. My French copain Manuel teaches me to relish the sweet taste of sneaking in at tourist hotspots, which we first do in Byblos. My sore foot from the climb two days earlier asks for a time out, but the ruins are not that great after all and we do have a nice swim at the beach. The next day we try to practise my hobby of urban exploration, but a military guarded Holiday Inn building is just a little bit too risky in a virtual tense Lebanon with fingers on the trigger. One of the gun-loving folk whose museum I visited are Hezbollah. In one of their strongholds on the front line of the 2006-war they’ve constructed a war memorial complete with the original bunkers, destroyed Israeli equipment and other spoils of war. It marks their so called victory and let’s you feel what real life, contemporary propaganda is like. A must-see for every interested world-civilian.

The most interesting change of thoughts came to me the last day. The day before that I had visited the marvelous Jeita Grotto and stumbled in the afternoon upon a nice private museum in Beirut, with an even nicer garden. Here I met the artist Isis Nassar and some friends and we conversed for a while. I was invited the next day for breakfast and a visit to her studio. Just outside the center of the capital, built against the mountains, the view is spectacular. Her father’s foundation’s museum was very interesting en actually deserved more of my attention but we had to make our pre-dinner walk. At the actual dinner I met even more people than I had during the day in her studio and I had a splendid evening in her Hollywood-like apartment. You could say I spent a day with the leftwing, international intelligentsia of the country. Privileged as I was to meet so many diverse people altogether, I can only say that Lebanon just at the end of my twelve day stay started to show a glimpse of it complex identity…

Als we het voorgaande een voorwaarde kunnen noemen, dan is mijn eigenlijke doel van het reizen de ontmoeting met de ander en met de vreemde cultuur. Met de persoon die je niet kent en met zijn levenswijze. Hoe zit die complexe Libanese samenleving in elkaar? Waar bevinden zich de spanningsvelden? Wat is nu precies die befaamde Turkse gastvrijheid? En hoe komt het dat de positie van de vrouw in Syrie van stad tot stad verschilt? En ook niet onbelangrijk, wat eten de mensen daar in het oosten?

Het is duidelijk dat het bij veel van deze vragen draait om verschillen, verschillen met de westerse maatschappij. Want de ontmoeting met de ander is ook altijd een ontmoeting met jezelf, met je eigen culturele achtergrond. In het zicht van de ander lijn je de eigen identiteit af, op persoonlijk vlak, maar ook het culturele spectrum. Wat zijn de waarden die jij belangrijk vindt? Welke verworvenheden van de Europese beschaving draag je hoog in het vaandel? Welke mindere kanten ben je eigenlijk liever kwijt? Deze ontmoetinge, zowel met jezelf als de ander, dit stilstaan tijdens de beweging, is vanzelfsprekend een zoektocht op de tast en levert nooit absolute antwoorden op.

Ten laatste is er natuurlijk ook een materieel kader waarin je je reizen onderneemt. En dan heb ik het over de talloze plekken die je bezoekt. Prachtige tempelcomplexen van duizenden jaren oud, parelwitte stranden of een dichte jungle en desolate bergtoppen met een schitterend uitzicht. Vuile, drukke steden vol krioelende mensen, een rustig zondagmiddag familiediner in een schamel hutje of een chique villa en levendige souqs met een wirwar aan kleuren, geuren en smaken. Dit alles vormt de achtergrond en een indruk van het land en de cultuur waar je je bevindt. Voor mezelf zijn deze plekken belangrijk, maar nooit een doel op zich.

Voor mij is reizen een onlosmakelijke mix van de drie voornoemde ingredienten. En hoewel ik nood heb aan een thuisbasis, een plek die ik als mijn broekzak ken, waar mensen wonen die ik doodgraag zie en die ik nodig heb, de impuls van beweging in mijn bloed, van het nieuwe en ongekende is voor mij een even grote noodzaak.

I gladly accepted the invitation and that’s how I got to stay in the Madrassa of the religious leader Sheh Muhammed Mutaa. A big hall, fully carpeted with several bearded men sleeping on mattresses strewn around. I was warmly welcomed and given simple but nutritious meals and shelter for four nights.

I visited the city center with it’s magnificent citadel, the very lively souqs and the Christian quarter during daytime. Hammam al-Nahaseen was adequate but had a touristy feel the massage wasn’t at all what I had been warned for.  In the evenings I had several conversations, although often through several mediators.  Translated from arabic to turkish and from turkish to german. And there was me, trying to understand and express myself in my fourth language. But it was very interesting nonetheless! The attempts of conversion were based on a genuine concern for my soul and the utmost conviction of the Islam being the last and only right way. My explanation that I thought of Jesus, Mohammed and the Buddha as equally interesting and valuable personalities found peace in their hearts. But of course they pressed me to keep reading the Quran and hoped that I would embrace the truth in the end.

A very scenic train ride took me to the most liberal city of the republic, located on the coast, Latakya. Meeting fellow backpackers, having a beer and talking english and french was sort of a relief. Although I enjoyed Aleppo a lot and my arabic and german had significantly improved I was glad not to rack my brains for a while and speak fluently.

After a splendid visit to the nearby castle of Saladin I traveled south to the town of Hama. Here I admired the giant waterwheels, or Norias, and ate the best Houmous so far. Restaurant Ali Baba, a recommendation. Visiting the Crac des chevaliers, another must-see in Syria, I landed in the coastal city of Tartous at the excellent hotel Daniel. Now I was to decide if I really wanted to head south into Lebanon and meet mister Ahmedinejad…

The night-train to Konya took 14 hours of sitting in the same seat. A sleeper bench was nearly four times the price. After having visited the tomb of rumi Mevlana, overrun with pilgrims and tourists alike, I had the luck to find an original show of the world famous whirling dervishes. Splendid. In Adana the brother of Tolga welcomed me into his family-home. He showed me the city, the surrounding countryside and his working place as a doctor in the rural area. I was offered excellent meals several times and he introduced me to his friends. Really the Turkish hospitality. It made me feel very warm inside.

On the bus to Antakya I was sitting to a Turkish German. Clinging to my fourth language, which is in shabby condition, we made conversation. Ugr, as he was called, was heading to Aleppo as well and we decided to travel together. So after a nice lunch, he insisted to pay, we shared a cab for the Syrian border. He was hoping to get his visum fixed on the go…

Het zıjn de toerısten dıe ık nıet zou mıssen. De uıtlaatgassen en de onverschıllıgheıd van de mensen neem je erbıj. En zoals altıjd ın een grote stad, voel ık me er wel thuıs. Opgaan ın het gekrıoel van de massa. Lekker dıcht tegen elkaar ın de bus tıjdens de avondspıts. Wereldwıjs verdwıjnen ın deze kosmopolıs.

In de mıx van culturen, de Azıatısche en de Europese, zıe ık voorlopıg enkel de oppervlakkıge elementen. Een wınkelstraat dıe nıet beter kon passen ın onze vrıj markt, alle merken en globale spelers zıjn vertegenwoordıgd. De bazaar kent daarentegen het systeem van handelaren, marktkramers en kleıne nerıngdoeners.  Al denk ık dat het de ınkomsten van de Grand Bazaar grotendeels uıt Duıtse, Amerıkaanse en Franse zakken komt. Als je afdwaalt naar de groezelıge zıjstraatjes voel je het oosten veel meer.

Istanbul ıs uıtzonderlıjk mooı gelegen. Uıtgestrooıd op de oevers van de Bosporus, de Gouden Hoorn en de Zee van Marmara kan ık me geen mooıere lıggıng bedenken. Vısjes vangen van op de Galatabrug met uıtzıcht op de Hagıa Sophıa en de Blauwe Moskee ıs voorzekerst unıek.

Om de culturele knoop te ontwarren ıs hıer langere tıjd wonen wellıcht de enıge manıer. Het blıjft een vraag dıe moeılıjk te beantwoorden valt. Behoort Turkıje tot Europa of heeft het een Azıatısche zıel? Zeker als ik de bedenking maak dat deze vraag nooit is opgekomen tijdens mijn middelbare school jaren. Misschien stond het toen nog niet op de politieke agenda?

Een blik die je zelden tegenkomt. Het basisgegeven tussen mannen en vrouwen in deze stad is dat je nooit aangeeft dat het je wat kan schelen. Geef nooit ook maar enige indicatie dat je geïnteresseerd bent in een vrouw. Een mooi meisje kan je best straal negeren. Anders zijn je kansen bij voorbaat verloren.

Eenmaal in de supermarkt kruisen we elkaar meermaals. Zo ook onze blikken, maar we laten geen van beiden onze ogen te lang op elkaar rusten. Maar zelfs dan heb ik tijd genoeg om te zien dat ze bloedmooi is. En ze wordt nog mooier nu ik dit schrijf. De subtiele, kanten boord aan haar zwarte rok op kniehoogte leidt mijn ogen meermaals naar haar gave benen.

Stel dat je er in slaagt om een gesprek aan te knopen met een vrouw. Met of zonder aanleiding, je mag niet verraden dat je belangstelling voor haar toont. Niets mag weggeven dat je interesse hebt in haar persoon, haar lichaam, haar hobby’s of haar lievelingseten. Als je het übercool speelt, geen halve keer te veel met je ogen knippert, geraak je misschien verder dan een paar gestamelde woorden. Mogelijk ontstaat er dan een gesprek waaraan ook zij deelneemt.

Ik spreek haar niet aan. Ook al wilde ik daar en dan niets liever. Waarom deed ik het niet? Omdat ik niet durfde. Omdat je zoiets niet doet. Je valt mensen niet zomaar lastig. Omdat ik bijgod niet wist waarover praten. En omdat ik zeker niet ging kunnen verstoppen dat ze me iets deed.

De vrouwen in deze stad spelen het graag hard. Of ze dat echt willen, of het nu eenmaal de gang van zaken is, dat is nog maar de vraag. Dat er veel mannen zijn die zo’n koude behandeling verdienen staat buiten kijf. En dat ik vaak een van die mannen ben, ook. Maar nu ben ik niet enkel in haar lichaam geïnteresseerd. En feitelijk nooit ènkel. Ik zoek een mooi, lief meisje om te leren kennen. En wie weet, wie weet houden we op het eind van de rit nog altijd elkaars hand vast. En dan wil ik nu niet starten met een doorzichtig schijnmanoeuvre over diepvries doperwtjes.

When I was last in Granada I had the privilege to taste some of the, by many proclaimed as, best ham in the world. Jamon Iberico. As the salty meat melts on your tongue you can almost taste the whole story of Pata Negra pigs, being fed only with acorns and herbs, running around freely in the woods of Iberia. Not only the drying and further production of the ham, but even the cutting of thin flakes of meat from the bone is considered an art in Spain. I think, and many Spaniards with me, these are small pieces of heaven and probably indeed the best ham on earth.

But surely almost all of Italy will disagree and recite unisono the reasons why Parma-ham is unique and better and more delicious. As would many German foodies proudly boast over the juiciness and delicate taste of Schwarzwald-ham. And this tangible connection of a person to a country, a region is one of the most interesting, most personal and most tasteful entrances to one’s culture. Almost everyone has a favourite local product or superb recipe he is proud of. A piece of food that transcends the mere nutritious value and can be seen as unique in the world. Something that you view as a personal treasure. The beautiful thing is though, that it will often be the first thing you share with a stranger.

Being a Belgian, my cup of tea is obviously a glass of beer. My visitors always get invited to a fuzzy, smoky bar where they get to drink the smooth and creamy liquid of a dark Trappist from Chimay or Westmalle. Or the divine power of the golden, hazy hop-juice of Lachouffe or Duvel. The importance of the glass and the drafting gets pointed out, and I make sure they get the right sort of cheese to go with the liquid gold. The meeting with the Burgundian life style of the Belgians has begun…

In this way my travels are always interlocked with taste, and I highly prefer to do this in the company of locals. Not only because I expect them to lead me to the best felafel-stand in town, or the good winery where the padre’s of the village meet. But also because on food you can discuss, differ and connect all night. I would choose an evening in a local bar, a glass of wine, a plate of Jamon Iberico and a soon to be new friend, over any old church or political monument. Even though I’m an historian. Food comes first.

Sommigen onder jullie begonnen waarschijnlijk al te denken dat ik lui geworden ben. Anderen staken de schuld van een berichtloze blog  misschien op ‘iets beters te doen’… Al zal het grootste deel wel door hebben gehad dat de zomermaanden de drukste maanden zijn voor zij die in de toeristische sector werken. En ja, na een lange dag is er wel degelijk iets dat ik liever doe dan achter een scherm kruipen. Nietemin stak het soms wel dat ik jullie zonder nieuws moetst laten. Nu met het einde in zicht kan ik een paar gedachten en ervaringen met jullie delen.

De job is goed meegevallen. De uitdaging was er in de helft wel ongeveer af en ik zal ongeloofelijk blij zijn als ik eindelijke die laatste infomeeting heb uitgesproken, maar de positieve aspecten wogen ook zwaar. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik zelden tegen mijn zin in een hotel heb gestaan. Ook al had ik dan het probleemhotel van het eiland.

Verder is het weer hier steeds excellent gebleven. Gisteren heeft het voor het eerst geregend sinds begin juni. Veel buiten zitten, op terrassen van restaurants meestal. Dat is iets wat je erg gemakkelijk gewoon kan worden, telkens uit eten gaan. Als ik niet, meestal op m’n eentje, in een hotel van mij eet, dan is gaan we wel op restaurant met enkele collega’s. We hebben zo onze favoriete adresjes en het is wel fijn om eens bediend te worden na een hele dag zelf dienstbaarheid betoond te hebben. Dat de appartementen hoegenaamd niet zijn uitgerust om te koken draagt er natuurlijk toe bij dat ik deze vaardigheid verwaarloos en voor het gemak kies. Ik mis het echter wel, zelf koken. De afgelopen jaren heb ik immers vaak en met veel plezier gedaan.

Wat ik echter helemaal niet meer gedaan heb sinds ik hier ben aangekomen en wat in Antwerpen bij wijze van spreken een deel van mijn lichaam, of persoonlijkheid was, is fietsen. En dat vind ik eigenlijk wel wat jammer. Met de auto sjezen als een Griekse Johnnie kan ik ondertussen wel als de beste. De combinatie veel restaurant-eten en (geen tijd voor) sport heeft gelukkig nog geen uitermate zichtbare sporen nagelaten. Maar het is wel tijd om terug wat actiever te worden. De sporten die ik hier wel kon beoefenen spreken dan weer wel tot de verbeelding. Normaal gezien haal ik volgende week mijn internationale duik-diploma en ik kan ook al een beetje kite-surfen. Wie weet blijf ik nog enkele daagjes langer om hiervan te genieten, maar normaal gezien ben ik eind september thuis. Wie een pintje wil gaan pakken, laat iets weten. Ik vermoed dat het Zeezicht of ‘t Paters Vaetje nog steeds bestaan.